Kayıp Kelimeler

İnsan bir şeyleri hatırlar, bir şeyleri unutur, bir şeyleri ise asla unutmaz. 

Kayıp Kelimeler...

Unutululmuş kelimeler, insan kelimeleri unutur. Yaşadıklarını unutur. Ama yaşamayı unutur mu? Bilmem. Unutsam bile hatırlayamam herhalde. Hatta kesin hatırlayamam. Ama bunlar geçmişte kaldı. Artık teknoloji devri. Her anını ölümsüz kılabilirsin. İster fotoğraf ister video istersen sadece ses kaydı ile. Bakarak görebilirsin. Hatırlayabilirsin. Yüzünün güldüğünü. Şu anki fikirlerinden çok çok uzakta bir çocuk görebilirsin. 

Artık çocuk değilsin. Artık çocuk gördüğümde yüzüm gülüyor. Yaşlanmış gibiyim. Halbuki zorlasan ben de çocuk sayılabilirim. Küçük bir çocuk gördüğümde senin yaptıklarını yapıyorsa bir kez daha hatırlıyorsun. Yaşadığını. Yaşamayı unutmuşsun gibi unutmuşum gibi. Şimdi ise duygular hâlâ var bir şehit cenazesi gördüğümde duygulanabiliyorum. Züppeleri gördüğümde öfke duyabiliyorum. Ama yaşamayı hissetmek farklı. Yani öyle olmalı herhalde. 

Yazılar yazıyorum. Daha doğrusu yazamıyorum. Yazılar yarım kalıyor. Sonra siliyorum. Unutuyorum. Bunu bile silebilirim. Okuyorsan silmemişimdir. Kelimeler böyle kaybolmuş gibi. Böyle sanki...

Bir gece vakti, okyanus ortasında tek başına hayatta kalmaya çalışıyor gibiyim. Yüzmeyi zaten yarım yamalak biliyorum. Ayağına herhangi bir balık çarpsa bile korkudan batacakmış gibi. Enerji lazım çok susamışım. Ama okyanus suyu içilmez. Teorik olarak içemeyeceğin kadar su ama pratikte bir bardak bile içemezsin. Yazı yazmak şu an böyle. Yazabileceğim çok şey olabilir. Yani kendi fikirlerimi belirtebilirim. Yazsam ölmem ama ama çıkmıyor işte. Belki durum değişir. Kayıp kelimeleri bulurum. Yaşamayı hatırlarım. Hiç yazmadığım kadar yazarım. Yazıyı bir taraftar bestesi ile bitirmek isterim.

Ölüm mü Yaşam mı gerçeği yansıtan?
Aşkındır sevgilim ölüme çağıran.

Yaşamayı unutturdun sevgilim sen bana.
Ölüm mü unutturacak inan ki seni bana.

Hadi gel inandır beni yaşamın güzelliğine.
Yaşamı farkettiğimde mecburum ben sana yine.